Ben inanmaya inanmıyorum. Önce bunun anlaşılması gerekir.
Kimse bana, "Güneş'e inanıyor musun? Ay'a inanıyor musun" diye sormaz. Kimse bana bu soruyu sormaz.
Milyonlarca insanla tanıştım ve otuz yıl boyunca binlerce soruyu yanıtladım. Kimse bana,"Güle inanıyor musun?" diye sormaz. Buna gerek yoktur, gülün orada olduğunu ya da olmadığını görürsün.
Gerçeklerin değil, yalnız kurguların inanılmaya ihtiyacı vardır.
Tanrı, insanın yarattığı en büyük kurgudur;bu yüzden ona inanmak zorunda kalırsın.
Ve neden insan bu Tanrı kurgusunu yaratmak zorundadır? İçsel bir ihtiyaç olmalıdır, diye düşünüyorum. Benim böyle bir ihtiyacım yok, dolayısıyla sorun da yok. Ama izin ver, sana insanların neden Tanrı'ya inandıklarını anlatayım.

İnsan zihniyle ilgili anlaşılması gereken en önemli şeylerden biri, zihnin daima hayatta bir anlam arayışında olmasıdır. Anlam yoksa aniden tuhaf bir hisse kapılırsın... O zaman burada ne işin var, Neden yaşamaya devam ediyorsun, Neden nefes almayı sürdürüyorsun gibi...

Dolayısıyla insan anlam arayışındadır.
Anlam ihtiyacını gidermek için de bir kurgu olarak Tanrı'yı yarattı.
"Tanrı vardır," diyemem. "Tanrı yoktur," da diyemem.
Benim için bu soru anlamsızdır. Bu, kurgusal bir fenomendir.

Ben varoluşun tek başına yeterli olduğunu söylüyorum, yaratıcıya ihtiyacı yoktur. Bu, yaratıcılığın kendisidir.

OSHO, İnanç Kuşku ve Fanatizm