''Günümüz tıbbının Tip 2 diyabet tedavisi palyatiftir, semptomatik ilaçlar kullanılır. Yani, bu ilaçlar diyabeti tedavi etmez; sadece kan şekerini düşürürler. Hasta iki gün ilacını almayı unuttuğunda kan şekeri yine fırlar. Bu ilaçların kullanımıyla hastalık iyileşmez, hatta ilerlemeye devam eder. Kan şekerinin yükselmesi diyabet hastalığının belirtisidir, hastalığın kendisi değildir. Bu ilaçlar da sadece belirtiye yönelik tedavi verirler. Kan şekerini düşürürler ama hastalığı tedavi etmezler.

Diyabetin tedavi edilmemesi vücuda çok ağır bir yük getirir. Yakınlarında diyabet olan herkes bilir, diyabetin yanı sıra hastanın ayak yaraları, böbrek problemleri, göz problemleri olur. Diyabet, hastanın bir sürü komplikasyon yaşamasına yol açar.

Bu kullanılan ilaçlar diyabet hastalığının ilerlemesini de durduramaz. Peki, niye kullanılır? Sadece semptomları düzeltmek, kan şekerini düşürmek için. Bizim elimizde diyabet hastalarını tam şifayla tedavi edebilen yöntemler varken, ömür boyu bu ilaçları bu hastalara vermenin manası nedir? Neden diyabet hastalığına yol açtığı aşikâr olan buğdaylı ürünleri bu hastalara vermeye devam ediyoruz? Bu çok mantıksız değil mi? Hasta açısından baktığınızda mantıksız ama ticari açıdan bakarsanız çok mantıklı bir hareket! İlaç sektörü, para kazanabilmek için yapılabilecek her şeyi yapıyor, bu kadar basit! Uzun lafın kısası, ilaç sektörüne para kazandırıyorlar. 50 yaşında diyabet teşhisi konmuş bir kişinin hayatının sonuna kadar sigorta sistemine maliyeti 250 bin dolardır. İşte, bu kişi başı 250 bin dolar parayı kazanmak için bu hastalara bol bol tam buğday ürünleri tavsiye ediliyor, bu hastaların bol bol ilaç almaları sağlanıyor. Kimse bu hastaların diyabetlerini tedavi etmek gibi bir kaygı gütmüyor.''
Dr. Ümit Aktaş